Social media-sabbatical

Steeds vaker zie ik het in mijn tijdlijn verschijnen; mensen die een sabbatical nemen, een tijdje vrijaf van social media.

Hoewel het ons veel brengt, zoals contact met verloren familieleden of hernieuwde vriendschap met oud-klasgenoten, is social media ook afstandelijk. Je hoeft niet echt moeite te doen om je contacten te onderhouden. Even inloggen, snel een berichtje sturen, even scannen wie wat heeft meegemaakt. Het zijn vooral uiterst gelukkige momenten of klinkklare onzin, maar met vlagen loop je ook het risico overladen te worden met onrecht en verdriet.

Deel dit, post dat, en dan over tot de orde van de dag. Terwijl sommige gebeurtenissen meer aandacht vragen, of je wilt bepaalde informatie privé houden en ergens online niet dieper op ingaan. We weten allemaal dat social media ook gevaarlijk kan zijn. Het bereik is soms ongewenst groot, terwijl je dat zelf niet altijd door hebt.

Daar staat los van dat het nog steeds leuk blijft om post te krijgen. Gewoon in de brievenbus en dan bedoel ik geen 'blauwe envelop', maar een kaartje. Een beetje aandacht, geschreven met pen, een persoonlijk bericht alleen bestemd voor jou. Ja, ok, en een beetje voor de nieuwsgierige postbode, maar die heeft ook een soort geheimhoudingsplicht.

Daarom pleit ik voor méér post. Een idee wat al een aantal maanden suddert, maar nu ook concreet is geworden. Het heet postPLUS. Post in een nieuw jasje, post met net een beetje meer, post met de uitdaging om zelf te schrijven aan iemand die je liefhebt. postPLUS als titel voor jouw persoonlijke bericht.