Trappen van vergelijking: goed, beter, best

De leeuw brult! Die Spanjaarden zagen het niet aankomen en wij evenmin. Het WK leeft, tenminste bij een groot deel van de wereldbevolking. Oranje was goed. De buikschuiver van Van Persie is een hit en terecht, want je bent een groot voetballer als je met klapperende kaken over de grasmat stuitert en maar oog hebt voor één ding: de bal. Geen gezeur over pijntjes en blessures, maar doen waar je buitenproportioneel voor betaald krijgt.

Het Oranjelegioen was blij, maar nog niet enthousiast. We geloofden zelf niet in een overwinning, maar na de rust werden onze tijgers steeds beter. Van één naar vijf zinderende doelpunten. Langzaam werd ongeloof hoop en hoop werd extase. Wie had dat gedacht? Oranje overtrof zichzelf en liet zichzelf zien zoals we ze in tijden niet gezien hebben.

Hou vast, mannen! De beste zijn, dat willen we allemaal, maar dat vraagt om snelheid, focus en zo min mogelijk egotripperij. Dat is de weg naar euforische overheersing. Vanaf de zijlijn schreeuwen we, maar zíj moeten het doen. De spanning stijgt. Zijn onze kampioenen in positieve zin te vergelijken met Down Under? Of komen zij de schrik niet meer te boven? Ik ga het zien. Overtref jezelf en kijk ook, want het spelletje met de bal is meer dan gekte. Het is saamhorigheid, iets wat we best kunnen gebruiken zo eens in de paar jaar.

HUP HOLLAND HUP

snoekduik.jpg