Vrees niet, lijd niet, vaar wel

Wie weet het nog? Een paar weken geleden toen de zon uitbundig scheen en de rokjes weer uit de kast konden. Het was zomer. En de vakantie was weer begonnen. Na een paar weken werken lijkt dat dan ineens weer lang geleden. Maar gelukkig deed Sail Amsterdam me afgelopen weekend weer herinneren aan hoe het was.

In het bezit van een boot was de bestemming bekend; het water. De Nederlandse randmeren dit keer. Ik droomde over exotische temperaturen, dagelijkse kampvuurtjes en gebronsde lichamen. Ik fantaseerde over ongedwongen en vooral ongepland dagenlang dobberen met het een of ander om te nuttigen binnen handbereik. Ik mijmerde over slapen in stilte, met ver op de achtergrond het getik van touwen tegen de masten.

Onverwacht misschien maar de werkelijkheid klopt aardig, hier en daar een beetje water bij de wijn, maar varen is een bijzondere manier van ontspanning. Van eiland De Zegge via het zeeleeuwenkoor in Harderwijk naar het trotseren van de storm in de haven van het Erkemederstrand. Vanaf het water ziet alles er anders uit en een enkel buitje waait altijd snel over.

Toch ligt soms nog de paniek op de loer. Bij mij dan. Ik bibber van tevoren altijd bij de gedachte aan de bijzondere verrichtingen. Aanleggen en afmeren, touwtjes knopen, en dan vooral in een drukke haven of, erger nog, in de sluis. Het is een typisch geval van ‘lijdt het meest van wat je vreest’, want al doende blijkt dat anderen er pas echt een zooitje van maken. Ruziënde echtparen, mannen en vrouwen die elkaar schreeuwend instructies geven en dan nog een botsing veroorzaken en verliefde stellen die daarna waarschijnlijk nooit meer samen op vakantie gaan. Op een bijna-dood-aanvaring met een onoplettende of ongeïnteresseerde beroepskapitein na blijken wij toch aardig vaardig. 

Of die zeebenen ooit écht zullen komen? Ik weet het niet. Oefening baart kunst. Hoewel de zenuwen, wachtend op het schutten van de sluis, altijd een lichte paniekaanval naderen, vind ik zelf dat ik er steeds beter in word. Passief heb ik een zeehart, ik houd van water, vissen en zwemmen. Maar in actie komen op een schip van zo’n 12 ton vereist nog wel meer kundigheid dan varen in een rubber bootje met peddels. Ik maak mijn eigen tactiek en die lijkt te werken. Belangrijkste regel: ‘Rustig blijven’ Zen!

WP_20150427_001.jpg